Tijd en ik hebben niet zoveel met elkaar. Eigenlijk heb ik er altijd te veel of te weinig van.

Als tijden fijn zijn, duren ze altijd te kort. Als ik het erg druk heb wil ik meer tijd, als ik met fijne mensen ben is de tijd met die mensen altijd te kort en als ik haast hebt gaat de tijd altijd te snel.

Als ik ergens op wacht gaat de tijd altijd te langzaam. Als het feest saai is zou ik willen dat de tijd sneller ging en als ik moe uit bed stap lijkt het eeuwen te duren voor het weer bedtijd wordt.

Als ik een grote fout gemaakt heb zou ik de tijd terug willen draaien en als ik aan ambities werkt zou ik de tijd vooruit willen spoelen.

Tijd gaat voorbij, of je nou wil of niet. Al wil je de tijd nog zo graag vooruit duwen, terug trekken of stil zetten, het gaat niet. Dat waar je zo naar uit keek is veel te snel weer voorbij en dan wordt dat fijne moment geschiedenis. Iets waar je alleen maar naar terug kunt kijken als zijnde x91die goede oude tijdx92.

Eigenlijk is het heel droevig want er zijn teveel van die goede oude tijden en vaak besef je pas hoe goed het werkelijk was, als het al geweest is. Helaas kunnen we vooralsnog niet echt vooruit kijken en dus weegt het verleden vaak veel zwaarder dan de toekomst.

Zoals ik al schreef, tijd en ik hebben niet zoveel met elkaar. Ik heb moeite met tijd plannen en besef me pas hoe weinig tijd ik heb als ik er midden in zit. Ik kan nauwelijks inschatten hoe lang een uur duurt en veelal schat ik een uur veel te lang in. Als ik denk x91oh, no worries, ik heb nog een uurx92, is het uur eigenlijk al zowat voorbij en moet ik me alsnog haasten om aan de regels van de klok te voldoen.

Als ik teveel tijd heb ga ik teveel nadenken en het remt me in mijn spontaniteit, als ik te weinig tijd heb word ik slordig en ondoordacht.

Onze hele dagindeling wordt gevormd door tijd en eigenlijk haat ik dat! Onze agendax92s worden ingevuld aan de hand van de klok en ik ben helemaal niet van de klok. Als het fijn, leuk, gezellig is, wordt het bij mij standaard te laat. Als het verplicht, afgesproken of nodig is kom ik standaard te laat.

Ik draag geen horloge omdat het me alleen maar opjaagt en me eraan herinnert hoe gevormd ik ben en de hele westerse wereld eigenlijk is.

Er was ooit een leven zonder horloges, klokken en agendax92s. Dag en nacht waren de enige twee tijden die er waren.

Doe mij maar zox92n leven! Dat de dag gewoon begint bij zonsopkomst en eindigt bij zonsondergang. Dat er geen tijd gebonden is aan de taken die je hebt. Als je bij zonsondergang maar gegeten, gedronken en gepoept hebt is je dag voldaan, ongeacht wanneer je die dingen gedaan hebt en hoeveel tijd ze in beslag genomen hebben.

Soms ben ik jaloers op babyx92s, peuters en kleuters want ook zij hebben niet zoveel met tijd en kunnen het zich ook gewoon heerlijk permitteren. Er is in hun leven geen klok die zegt x91het is 12 uur dus jij moet nu honger krijgen en gaan lunchenx92 en er is geen wekker die om 5 uur x92s ochtends begint te gillen dat je eruit moet, ook al is het nog donker buiten. Zij luisteren nog gewoon echt naar hun eigen lichaam en levensbehoeften in plaats van naar de tikkende wijzers op een klok die hen opjaagt.

Sure, tijd heelt bepaalde wonden maar waarom moet de tijd juist dan zo langzaam gaan?

Sure, sommige dingen kosten gewoon tijd maar waarom kosten juist die dingen zo heel veel tijd?

Ach, weet jex85.

Tijd en ik hebben gewoon niet zoveel met elkaar.

Criminaliteit scoort! Het is een van de snelste manieren om beroemd te worden. Pleeg een gruwelijke daad en ik kan je verzekeren dat niemand je naam nog vergeet en als je het echt goed doet is die roem wereldwijd en tijdloos! (hoe triest ook)

Je kunt jarenlang ploeteren en dan wordt je misschien ooit een beroemd zanger, of je pleegt een paar snelle moorden en dan ben je er ook.

Okxe9, je moet enige jaren gevangenisstraf incalculeren, maar als je dat slim aanpakt en de beste advocaat laat warmdraaien voor jouw zaak, sta je met een beetje mazzel binnen een paar jaar weer buiten. Als je het heel slim wilt doen schrijf je tijdens het wachten op je vrijheid een slechte autobiografie over hoe je tot je daden kwamen dan kun je een hele mooie villa kopen als je uiteindelijk weer buiten komt.

Madonna is een tijdloze beroemdheid, maar als je bij Google x91Jack the Ripperx92 intikt krijg je minstens net zoveel hits.

De meisjes van x91lekker slimx92 weten niet wie Ghandi is, maar Bin Laden kennen ze waarschijnlijk wel hoor.

Jan Smith doet goed zaken, maar Willem Holleeder is zo beroemd dat zelfs zijn scooter een ware hype is geworden.

Boeken over gevreesde terroristen en seriemoordenaars vliegen als broodjes over de toonbank en als je x91Silence of the Lambsx92 niet kent ben je toch enigszins een cultuurbarbaar.

Het is een vreemde wereld, maar ik snap die wereld wel.

Ik ben zelf net zo erg als al die andere mensen die ervan smullen. Ook ik lees boeken over Joseph Frizl en Marc Dutroux. Ik heb een kast vol x91sevensx92 en x91Hannibalsx92 staan en hoe meer details, hoe spannender ik het vind.

Ik heb al vele discussies gehad over waarom ik dat soort verhalen en films zo leuk, spannend en boeiend vind en als er iemand is die bewijst dat het lezen van en/of kijken naar geweld geen invloed heeft op je eigen gedrag ben ik het wel, want ik ben echt te schijterig en ook gewoon te lief om een ander zelfs maar een mep te verkopen, laat staan erger.

Maar wat ik dan de reden van mijn (en andermans) genieten van films/boeken/docux92s over hele foute mensen en hele foute daden?

Vind ik het gewoon leuk om mee te puzzelen met de (vaak verzonnen) rechercheurs? Ja, dat vind ik! Ik ben gek op puzzelen en ik ben ook nog steeds jaloers op agenten die bij moordzaken werken, al weet ik dat het niets voor mij zou zijn omdat ik dagelijks nachtmerries zou hebben.

Is het de psychologie, die me trekt? Ja, ook absoluut! Als ik nu van de havo kwam en een studie moest kiezen zou het forensische psychologie worden! De psyche van een seriemoordenaar, verkrachter of terrorist is zo extreem en bizar dat ik het echt superinteressant vind!!

Misschien is het de extremiteit, waar ik graag mee geconfronteerd word? Ja, ook! Ik wordt graag wakker geschud door dingen die heel heftig, maar vooral niet te persoonlijk en/of dichtbij zijn. Seriemoord, terrorisme, maar ook natuurrampen of vliegtuigcrashesx85..zolang het ver van mijn bed gebeurt, wil ik er alles van weten.

Yes, I confess. Ik ben zox92n ramptoerist die diep van binnen het liefst in de auto springt als er weer eens wat heftigs gebeurt. Canx92t help it.

Uit respect voor slachtoffers en nabestaanden hou ik me altijd in en kijk ik net als heel Nederland gewoon op tv (of youtube), maar ik ben altijd best jaloers op de journalisten die schaamteloos fotox92s en filmbeelden mogen schieten als de wereld even in stort.

En ik ben heus geen potentixeble moordenaar of terrorist hoor, omdat ik deze ietwat egoxefstische eigenschap bezit. Ik ben een van de meest vredelievende typjes op aarde en ik heb werkelijk nog nooit met de gedachte gespeeld om iemand te vermoorden. Zelfs niet als ik echt heel erg boos was! Als ik werkelijk bij een ramp zou staan en de chaos (en zijn slachtoffers) van dichtbij zou ervaren, zou het ineens een heel ander verhaal worden en zou ik waarschijnlijk zelf zowat slachtofferhulp nodig hebben om het geheel te verwerken.

Het moet vooral niet te echt worden, niet te dichtbij komen en er moeten geen bekenden bij betrokken zijn!

Ach, what can I sayx85..

Ik ben diep van binnen ook maar een dorpsmeiske wat van jongs af aan hunkert naar spanning en adrenaline. Waarschijnlijk vond ik het tussen de weilanden gewoon te weinig ofzo.

Wij hebben een hond. Een lieve, harige hond die heel erg van poepen houdt en helaas ruimt hij het zelf niet op.

Ik woon in een dorp. Een klein, gezellig dorp waar men helaas het liefst de hele dag duimdraaiend nadenkt over nieuw te verzinnen regels.

Nou heeft het bestuur van ons kleine dorp ooit besloten dat hondenbezitters de poephopen van hun eigen hond moeten opruimen. Nou kan ik die regel op zich best waarderen want hondenpoep op de stoep is een behoorlijk achterhaald en onnodig gegeven en voorkomen ervan is een heel kleine moeite.

Maarx85..

In dit dorp wonen mensen die de hele dag blijkbaar niets anders te doen hebben dan anderen in de gaten houden. Ze zien werkelijk ALLES!

Als mijn hond op het bouwterrein in de nieuwbouwwijk zijn poepie doet, staat er direct een huismoeder naast me die vraagt of ik het misschien ook op ga ruimen (want haar kinderen spelen daar).

Als mijn hond zijn drol deponeert op een plantje naast het trottoir, fietst er altijd wel iemand op dat trottoir die zich direct boos uit als hij ziet dat ik geen zakje in de aanslag heb. (dat zo iemand zich dan al fietsend op het voetpad begeeft is blijkbaar geen reden tot boosheid)

Ik kan daar behoorlijk boos om worden want mijn hond heeft als pup al geleerd zijn grote bah tussen of op de plantjes te doen, niet ernaast op straat of op het trottoir. Hij poept niet in de speeltuin, hij plast niet tegen andermans hegje en hij is zelfs zo netjes dat hij zich vaak van x91het volkx92 afkeert omdat hij zich lijkt te schamen.

Er is dus eigenlijk helemaal niemand die last heeft van mijn hond zijn uitwerpselen en de plantjes zijn juist heel blij want zij worden spontaan bemest.

Ik denk dat mijn hond minder vervuiling aanricht dan al die spelende kinderen, die hun lollystokje, hun blikje cola en hun bubbilicious-kauwgum achterlaten op dat bouwterrein.

De gemeente heeft al duimdraaiend besloten gratis plastic poepzakjes te verstrekken en overal in het dorp hangen gele metalen houders met zwarte poepzakken erin. Uiteraard is dit bedoeld om de mensen te stimuleren de boel schoon te houden.

Maarx85..

Inmiddels liggen er in elk bosje gebruikte gratis poepzakjes!

Men ruimt dus wel de poep op, maar vervolgens is men te beroerd om het zakje mee te nemen naar de eerstvolgende prullenbak om het weg te gooien.

Er ligt nu dus niet alleen poep op plekken waar het volgens x91het dorpx92 niet hoort te liggen, er liggen nu ook lelijke, onverteerbare en dus erg milieuonvriendelijke zakjes bij (om maar niet te spreken van de poepzakjes die niet gebruikt zijn en ook gewoon weggegooid worden op straat).

Iemandx85.leg mij de logica hiervan uit en vertel mij wat hiermee gewonnen wordt?

Spiritualiteitx85.
Ik vind het een lastig begrip waar ik ook niet kort over kan zijn. Er was een tijd dat ik er helemaal in op ging. Ik las alles wat ik kon vinden over geesten, gidsen, aurax92s en zielsverwantschap. Ik keek elk Char-achtig programma en zocht overal een grote les achter, want immersx85toeval bestaat niet en alles heeft een reden.
Een tijd lang was ik helemaal in de ban van alles wat bovennatuurlijks was en menig vriend en vriendin noemde mij zweverig.

Echter, na een poosje begon ik weerstand te krijgen tegen datgene waar ik zo driftig mee bezig was geweest. Ik begon me langzaam te beseffen dat mijn hele spiritualiteit in wezen niets meer of minder was dan een vlucht!!
Ik was onzeker as hell en het leven an sich was soms gewoon moeilijk en ingewikkeld voor me. Het maken van mijn eigen keuzen was keer op keer als een kilometers hoge berg en het liefst ontweek ik het gewoon.

De ideale oplossing voor mijx85x85je raad het alx85.
spiritualiteit.
Het bleek de perfecte vluchtvorm te zijn! Als ik een keuze moest maken wendde ik met tot mijn gidsen en zij wezen ze me de weg en als het om verantwoordelijkheid ging verstopte ik me in x91het lotx92.
Toen ik me dat eenmaal begon te beseffen, spatte het spirituele ideaalbeeld in mijn hoofd direct uiteen en ik begon vraagtekens te stellen. Waren die x91wijze figurenx92 in mijn eigen wereld, die ik gidsen noemde, niet simpelweg een weerspiegeling van mijn eigen innerlijke stem?
Was het niet gewoon een vorm van wishfull thinking dat ik zo nu en dan onverklaarbare dingen zag en voelde? En hoe aannemelijk was de helende kracht van edelstenen nou werkelijk?
Alles waar ik in geloofde werd wankel en ik kreeg serieus moeite met de vele x91licht en liefdex92 termen die mij op spirituele forums en sites om de oren vlogen.
Ik kreeg steeds meer behoefte aan wetenschap en feitelijk bewijs, wat ik uiteraard nooit zou krijgen in de spirituele hoek omdat het er simpelweg niet is.

Ik realiseerde me ineens dat ik me eigenlijk al die tijd maar wat had laten wijsmaken. Ik heb me destijds nooit afgevraagd hoe waarheidsgetrouw bepaalde bronnen waren en ik ontweek sceptici want als zij met goede tegenargumenten kwamen zou mijn spirituele geloofsbubbel misschien wel stukspatten en was ik weer helemaal op mezelf aangewezen.

Inmiddels ben ik mij ook ernstig bewust van het feit dat de hele wereld van gidsen en geesten, aurax92s en chakrax92s echt vreselijk vercommercialiseerd is en tot op het bot uitgemolken wordt. Als ik nu ergens een chakra-armbandje zie liggen moet ik daarom lachen want als ik de steentjes van mijn grindpad aaneen rijg, ze in de juiste kleuren schilder en ze daartussen leg weet ik zeker dat het verkoopt en dat 99% van iedereen die het koopt echt gelooft dat het hen energie, geluk of zelfs beterschap zal geven.
Ik schaam me zelfs want ooit stond ik daar zelf totaal niet bij stil en trapte ik er keihard in!!

De sceptische houding die ik inmiddels heb ontwikkeld is een van de gezondste ontwikkelingen in mijn leven. Voor mij betekend het namelijk dat ik de vlucht niet meer nodig heb. Ik durf nu volledig op mezelf te vertrouwen. Ik heb geen geloof meer nodig om me aan vast te klampen.
Ik zie mezelf nog steeds wel als een redelijk spiritueel ingesteld type hoor. Ik geloof nog steeds in dingen als rexefncarnatie en ik denk absoluut dat onze zintuigen beperkt zijn en er heel veel is wat wij met die zintuigen niet kunnen waarnemen. Ik geloof ook zeker dat er mensen zijn die zodanig gevoelig zijn dat zij wel flarden van dat ontastbare kunnen zien of voelen.
Dat er veel meer is dan wat wetenschap kan aantonen, geloof ik absoluut, maar ik weet simpelweg niet precies hoe het zit en ik kan dus ook niet beweren dat ik het wel weet.
Ik heb tegenwoordig wat moeite met mensen die zichzelf boven de wetenschap plaatsen en wel keihard beweren dat ze precies weten hoe de vork in de steel zit. Niet eens omdat ze zo zeker zijn van hun zaak, maar vooral omdat ze het mij soms ook willen opleggen.
Als ik ergens niet tegen kan zijn het mensen die me ergens toe willen dwingen, me iets willen opleggen of me proberen te overtuigen van hun waarheid. Het werkt dan ook averechts. Vertel me niet dat ik me afsluit omdat ik bang ben want ik weet zelf verdomd goed waar ik wel en niet bang voor ben. Als een heldervoelende of helderziende dingen gaat zeggen als: x91je bent niet gelukkig in je relatie hxe8?..ik voel het.x92, gaan mijn nekharen omhoog want als iemand onzeker is, zoals ik dat ooit was praat je diegene gewoon een relatiecrisis aan.

Ik weet dat ik me hiermee op glad ijs bevind want er zijn heeeeel veel mensen die absoluut zeker zijn van het bestaan van aura’s, chakra’s en hun eigen gidsen en zij zouden zich aangesproken kunnen voelen, maar het is niet zo dat ik spiritualiteit of een ieder die daarmee bezig is, onderuit wil schoppen. Helemaal niet. Spiritualiteit kan iets heel goeds zijn, net zoals het geloof ook heel goed kan zijn. Het maakt sommige mensen echt heel gelukkig en het geeft sommige mensen echt hoop. Dax92s allemaal prima, ik wil mensen alleen maar bewust maken van de gevaren van het hele spirituele/alternatieve/ontastbare.

Het is zo makkelijk om oprecht en geloofwaardig over te komen in het wereldje waarin alles gebaseerd is op vertrouwen en geloof en dax92s vooral voor goedgelovige, onzekere of wanhopige types heel gevaarlijk. Iemand schrijf een boekje over geesten en dat wat hij schrijft wordt door velen al snel als de waarheid gezien. De gemiddelde lezer vraagt zich helemaal niet af of zox92n schrijver wel echt zo deskundig is en wat hem dan zo deskundig maakt. (dit geld trouwens niet alleen voor het gebied van alternatieve geneeswijzen en paranormale zaken hoor). Iemand verteld dat je een bepaalde edelsteen bij je moet dragen als je bv. depressief bent en hele hordes mensen nemen dat dan gewoon klakkeloos als waarheid aan. Ik heb serieus geprobeerd op internet te zoeken naar de wetenschappelijke verklaring voor de helende krachten van edelstenen, ik vond 100.000 hits, maar slechts 1 site waar een serieuze, redelijk geloofwaardige poging gedaan werd. Mensen klampen zich vast aan alternatieve geneeswijzen zoals reiki en chakrahealing, zonder vragen te stellen, zonder na te gaan of de alternatieve geneesheer/vrouw in kwestie wel echt kundig en goed is en men legt het vertrouwen compleet in handen van iemand die zij meestal niet kennen. Als ik daar even over nadenk verbaasd dat mij enorm en vind ik het eigenlijk zelfs eng!
Het is een te makkelijk middel om jezelf macht toe te schrijven, met de garantie dat er altijd mensen zijn die je geloven en zullen volgen.

In de wereld van alternatieve therapie worden soms prijzen berekend waar ik normaal gezien van op vakantie ga en waar ik echt maandenlang voor aan het sparen ben. Als ik daar dan al voor open sta, wil ik op zijn minst heel gedetailleerd weten wat die therapie inhoudt en hoe het in zijn werk gaat. Mijn insteek is dan toch heel boers misschien, maar als iemand beweert mij te kunnen helpen, moet hij of zij toch minstens zelf precies weten hoe hij/zij dat dan doet, zoals een arts dat ook moet kunnen. Ik heb geen zin in stiekeme recepten en goocheltrucs.
Maar zelfs als ik goede, grondige informatie krijg, is het nog altijd de vraag of het ook echt het beoogde effect heeft. En misschien ben ik daar dan een meut in, maar dan ga ik toch liever naar een reguliere therapeut die mijn verzekering grotendeels vergoed, zodat ik en aan mezelf kan werken en met vakantie kan.

Ergens klopt het in mijn ogen ook niet. Als je een gave hebt, ben je gek als je daar geen gebruik van maakt en ik vind het zelfs prima als je er je beroep van maakt, maar doe dan niet alsof je het belangeloos en puur uit medemensliefde doet want die ene keer dat ik reiki heb gehad, kostte het die therapeut niets, behalve een bepaalde dosis energie, terwijl ik toch echt mijn portemonnee moest trekken na afloop. Het is lucratieve business waarin verschrikkelijk veel gefraudeerd wordt, maar jax85.toon dat maar eens aan.

Nogmaals, ik beweer niet dat elke alternatieve therapeut een kwakzalver is. Ik geloof absoluut dat sommige mensen er heel veel baat bij hebben en bepaalde alternatieve therapiexebn zijn misschien inderdaad vele malen effectiever dan de reguliere weg want laten we eerlijk zijn, doktoren zijn soms ook prutsers die je maar wat voorschrijven en we stellen ook zelden echte vragen bij de chemische rommel die we slikken om beter te worden.
Ik zeg ook niet dat je liegt als je denkt geesten in huis te hebben en ik zal je nooit veroordelen als je beweert aurax92s te kunnen zien.
Maar de hele sfeer eromheen, die blauwe gewaden-cultuur, de zwaar overtrokken wierrook-rituele die gebruikt worden om de boel te reinigen, enzx85dat maakt het gewoon een tikkeltje ongeloofwaardig en zelfs lachwekkend voor mij. Ik geloof zeker dat de Jomandax92s en Chars van de wereld de waarheid spreken, alleen is het x91DEx92 waarheid, of slechts hun waarheid, daar ben ik niet uit en je kunt niet beweren dat jij daar wel 100% zeker uit bent want je kunt niet bij hen binnen kijken en bovendien, we weten nog veel te weinig over veel te veel dingen, om over absolute waarheid te kunnen spreken in dit soort topics. Maar ik weet dat heel veel mensen dat niet met me eens zijn.

Als het aan mij ligt zouden wetenschap en spiritualiteit veel vaker samen moeten komen. Ik zou zo graag een wetenschapper en een alternatief medium samen in discussie willen zien op tv of in tijdschriften. Ik zou zo graag eens willen dat wetenschap zich serieus boog over therapiexebn als reiki of healing. En dan niet vanuit een negatief oogpunt, zo van x91we gaan die losers eens even onderuit schoppen.x92 Nee, ik zou het zo leuk vinden als ze samen gingen werken om te kijken hoever het aangetoond kan worden en hoe het wetenschappelijk uitgelegd kan worden, zodat mensen die daar behoefte aan hebben wat meer duidelijkheid krijgen en dus minder sceptisch worden. Wat mij betreft zou er op elk spiritueel forum een handjevol serieuze sceptici mogen zitten want zij die werkelijk weten waar ze in geloven kunnen alleen maar hele interessante gesprekken met hen voeren!

Maarx85..
Waarschijnlijk ben ik daar te idealistisch voor, of loop ik in gedachten gewoon vier eeuwen vooruit.

Waarschuwing! Deze blog is niet geschikt voor mensen met een zeer zwakke maag of extreme gevoeligheid voor een beetje onsmakelijke zaken.

Hij gaat namelijk over bloed, menstruatie en doktoren.

Voor wie daar wel tegen kan, laten we eerlijk zijn, het maandelijkse vrouw-zijn is ingewikkeld, lastig en heel vervelend. Er zijn vrouwen die elke maand weer blij zijn als ze ongesteld zijn en misschien moet je heel erg hetero zijn om dat soort blijdschap te begrijpenx85..ik begrijp het in elk geval niet! Of laat ik het ander formuleren, ik ben niet een van die vrouwen die elke maand weer juicht als het zover is.

Maar ik heb dan ook zelden een normale menstruatie meegemaakt. Het begint al voor de menstruatie met emotionele buien en hoofdpijnen. Tijdens de menstruatie volgen buikpijnen, krampen en gewrichtspijnen. En alsof dat nog niet voldoende is duurt de gemiddelde menstruatie bij mij ruim 2 weken in plaats van 1 en komt de volgende soms na 2 weken alweer op gang.

Kortom, van mij mogen ze alles wat met menstrueren te maken heeft afschaffen!

Jarenlang maakte ik me daar desondanks niet echt druk om. Ik was jong, onverwoestbaar en ach, zolang ik niet leegbloedde en ik me niet ziek moest melden vanwege pijnen en braakneigingen, kon ik er wel mee leven.

Maar dan wordt je dertig en krijg je voor het eerst een oproep om een uitstrijkje te maken. Doodeng natuurlijk en met knikkende knietjes ga je bij je huisarts op die tafel liggen in de hoop dat hij je zachtjes behandeld.

Het was voor het eerst dat er een man zo goed naar mijn edele delen keek en gelukkig was het dan ook snel voorbij.

Gelijk bij het eerste uitstrijkje al, kreeg ik de schrik om de oren. Pap2 (voor mensen die niet weten wat dat inhoud; het uitstrijkje is niet helemaal zuiver, maar x91nogx92 niet zorgwekkend).

Echte denkers zoals ik beginnen dan direct te piekeren. Hoe kan dat gebeuren? Betekend dat niet dat het over een poosje vanzelf wel zorgwekkend wordt? Enz, enz.

Na een jaar werd ik weer opgeroepen voor een follow up uitstrijkje en ditmaal leek het echt raak.

De dokter keek en zei direct: x91Ik ga je doorsturen naar de gynaecoloog, want ik zie een beetje een vreemd beeld en ik weet niet zo goed wat ik daarmee moet.x92

Lekker dan!! Hoe bedoel jex85vreemd beeld? Groeien er trossen bananen aan mijn baarmoeder? Heeft mijn baarmoeder een lachebekkie wat je met grote ogen aankijkt als je de boel open gooit? Is mijn baarmoeder misschien gewoon spontaan opgelost?

Doodsbang en met de meest vreselijke doomscenariox92s in mijn hoofd ging ik naar het ziekenhuis, waar vervolgens bleek dat alles helemaal in orde was. Dat wat er bij mij x91andersx92 uitzag, zag er bij duizenden vrouwen zo uit en was compleet onschuldig.

Gelukkig en met een diepe zucht van verlichting verliet ik het ziekenhuis weer.

Maar onlangs kreeg ik het weer wat benauwd, toen ik echt veel te lang ongesteld bleef en de hele benedenboel wat gevoeliger was dan normaal.

Ik besloot de dokter maar weer eens een bezoekje te brengen. Aan de telefoon werd mij al gevraagd of ik er bezwaar tegen had als de arts in opleiding mij hielp. Ik ben geen voorstander van een vreemde die mijn x91vrouwendelenx92 bekijkt, maar als het dan toch moet gebeuren maakt het me niet uit welke vreemde het is.

Met knikkende knietjes zat ik in de wachtkamer, want ik voelde alweer een inwendig onderzoek aankomen.

Ik werd al snel geroepen door de arts in opleiding en ontdekte dat het een jochie was van amper 25. Ik zag direct een puber voor me die bij het zien van elke willekeurige vrouwendoos de neiging had zich even terug te trekken op het toilet. Direct wiste ik die gedachten weer, want dit was heus niet zijn eerste dag en hij had heus al meer 32 jarige vrouwen van heel dichtbij bekeken. Hij stelde mij gerust met de mededeling dat hij ook een poosje meegelopen had op de gynaecologieafdeling van het ziekenhuis.

Hij onderwierp me aan een berg vragen en ik legde keurig uit wat mijn klachten waren, maar uiteindelijk wist hij niet zo goed wat te doen. Mijn eigen huisarts (zijn supervisor) werd erbij geroepen. Samen zouden ze mij wel even onderzoeken en of ik mij even uit kon kleden en op de tafel wilde gaan liggen.

Uit een lade werd een eendenbek getrokken en uit een andere kamer werd een lampje getoverd. De huisarts legde de leerling uit hoe hij de eendenbek moest verwarmen en tegen zijn pols moest houden om te testen of de temperatuur goed was zodat ik niet tegen het plafond zou vliegen (alsof ik een baby was en hij mij voor het eerst de fles moest geven).

Ik trok zijn gyneacologie-ervaring direct in twijfel en zat wat ongemakkelijk op die tafel te wachten tot ze in actie kwamen.

Al snel stonden ze samen naar mijn schaamdeel te koekeloeren. De leerling probeerde de eendenbek op vriendelijke wijze in te brengen en het was duidelijk dat hij dat, ondanks zijn x91stagex92 op gynaecologie, nog nooit gedaan had. Ik voelde me als een studieobject, maar moest er tegelijkertijd heel erg om lachen en kreeg een beetje het x91op een oude fiets moet je het leren-gevoelx92 (hoewel ik mezelf toch helemaal niet als oud zie).

Mijn eigen huisarts stond zenuwachtig achter hem heen en weer te schuifelen. x91Lukt het, lukt het? Zie je al wat?x92

Toen het niet zo heel goed lukte greep hij in en stonden ze met zijn tweexebn een eendenbek naar binnen te schuiven bij me. Ik moest me heel erg inhouden om niet de slappe lach te krijgen en vroeg me bijna af waar de camerax92s hingen en of ik stiekem onderdeel was van een of andere Engelse slapstick.

x91Kijk, daar zie je de baarmoedermond. Zie je hem?x92, ging het over en weer. x91Oh ja ik zie hem. Nou dat ziet er keurig uit toch?x92

Er werd over en weer met medische termen gesmeten en de huisarts legde zijn leerling uit waar hij naar moest kijken en wat hij bij mij allemaal kon zien, terwijl ik de tegels in het plafond aan het tellen was en mijn baarmoeder begon te rillen van de kou.

Uiteindelijk hadden ze het helemaal grondig bekeken en mocht ik me weer aankleden. Ik bleek kerngezond, en was waarschijnlijk gewoon een van die vrouwen die helaas zonder echte reden een totaal onregelmatige, rommelige menstruatiehuishouding erop na hield. Ik kreeg een medicijn mee wat misschien zou kunnen helpen en gerustgesteld nam ik afscheid van de arts in opleiding.

Ik had de leerling een erg leerzame dag bezorgd, in zijn weg naar een glorieuze carrixe8re. Hij bezorgde mij een leuk verhaal voor thuis en ik hoop een erg leuke column!

Zoals heel veel mensen, hebben wij een hond. En geloof het of niet, ook een hond moet je opvoeden. Nou woont deze hond in kwestie bij twee vrouwen en je zou dus denken dat die hond behoorlijk vrouwelijk wordt. Binnenshuis is hij dat ook, zo erg zelfs dat we hem al vanaf maand 2 x91homox92 noemen. Hij ruikt erg graag aan bloemetjes, ligt het liefst de hele avond tussen ons in op de bank te cuddelen, als hij gaat liggen gaat het ene pootje keurig over het andere pootje, als een soort verwaande supernicht met een x91talk to the handx92 houding en als hij aandacht wil legt hij als een verwend wijf zijn kinnebak op je schoot en dwingt hij je tot aaien. Mocht je willen stoppen dat duwt hij zijn grote, natte snuit in je nek, want hij heeft heus wel van de vrouwen afgekeken hoe je op je schattigst bent. Slapen doet hij het liefst op zijn rug (zoals je hoort te doen bij een schoonheidsslaapje) en in zijn dromen is hij weer pup en zie je zijn bekkie gewoon melk drinken bij mams.

Maar danx85ga je met hem naar buiten. (want als je een hond hebt loop je gewoon minstens 3 of 4 keer per dag verplicht, in weer en wind, buiten)

Alsof de testosteron-knop om gaat en de oerwolf in hem wakker wordt, loopt hij met opgeheven snor de straat in. Bij het eerste paaltje wil hij zijn poot al optillen, want immers, dit is ZIJN straat en dat zal elk ander harig wezen ruiken! Hoe hoger de poot, hoe meer aanzien hij krijgt bij de x91bitchesx92 in x91tha hoodx92.

Ojee, een hond in de verte. En help, het is ook een mannetje. De nekharen gaan omhoog, hij wil geen stap meer verder lopen, gaat liggen en wacht zijn rivaal letterlijk op. Ik zet me schrap want ik weet dat hij zometeen gaat x91exploderenx92. Als de hond vlakbij is springt hij op, zijn lippen gaan omhoog en ontbloten zijn vleesetende tanden. Hij gromt als een leeuw die zijn x91packx92 moet laten weten dat hij de baas van het bos is.

Ik hou hem strak aan de lijn, lach wat beschaamd naar het baasje van het kleine, witte bolletje wol, waartegen hij tekeer gaat en zeg: x91ja, zolang ze de helft kleiner zijn als jou durf je wel hxe8x92, tegen mijn homofiele roofdier.

Het bolletje wol heeft gelukkig ook het nodige haar op de tanden, recht zijn ruggetje en laat met een eigen, schel stemgeluid horen dat hij absoluut niet onder de indruk is van de megagrote tanden. (respect voor die kleine, pittige rakkers!). Zijn baasje en ik lachen.

Uiteindelijk trek ik hem mee en enige seconden later snuffelt hij weer rustig in de bosjes op zoek naar de geur van konijn. Mijn arm is net niet uit de kom, de mensen die van schrik naar buiten kwamen zijn weer naar binnen gegaan en de vogels keren terug naar hun vaste, vertrouwde tak.

Als mijn schaamrode wangen eindelijk hun eigen kleur weer teruggevonden hebben, staat er ineens een nieuw bolletje wol voor mijn neus. Ik schrik me bijna dood!

Mijn hond schrikt net zo hard en het is dat hij nog nooit gezien heeft dat het kan, anders zou hij trillend in mijn armen springen. Het blijkt een meisjeshond te zijn. Kwispelend ruikt mijn hond aan haar achterste, zij ruikt aan zijn piepie en een relatie is geboren! Ze springen om elkaar heen, rennen achter elkaar aan (terwijl haar baasje en ik onze riempjes gescheiden proberen te houden), op de achtergrond hoor ik een romantisch muziekje ontstaan en ik zie roze hartjes tussen hen opstijgen.

Na ruim tien minuten vind ik het welletjes worden en trek ik hem mee. De geliefden kijken elkaar nog eens verliefd aan, daarna kijkt mijn harige casanova naar mij met een blik van x91moeten we echt nu alweer gaan?x92

Onze kleine homofiel heeft me terug op aarde gezet. Hij is macho, sterk, agressief, seksueel erg actief (ondanks het feit dat hij geen x91zaakiex92 meer heeft), deinst er niet voor terug zich gelijk te richten op dat waar het bij een vrouw om draait en als hij het gezien heeft is hij diezelfde vrouw heel snel weer vergetenx85

Yepx85.hij is hetero en echt man!

Soms is lesbisch zijn verdomd ingewikkeld!

Je ontmoet iemand. Een leuke, vlotte, gezellige, spontane meid. Je wordt nieuwsgierig en voelt een klik, die met de week groeit. Als je merkt dat zij verdriet heeft, voel jij ook verdriet. Als anderen onaardig over haar praten, wordt je boos en wil je haar verdedigen. Als haar iets zou overkomen, zou je haar willen opvangen en beschermen. Gevoelsmatig ben je al haar beste vriendin, alleenx85..zij kent jou nog niet echt en jij kent haar nog niet echt. Dit is wat er met jou gebeurt, bijna elke keer als je iemand ontmoet, die serieus indruk op je maaktx85.

Je hebt ook geen idee hoe je haar zou moeten leren kennen. Je bent geen 8 jaar meer en kunt niet op haar afstappen en vragen of je bij haar mag komen spelen op woensdagmiddag. Die onschuld is jaren geleden al verdwenen. Vriendschap is niet meer iets vanzelfsprekends en waar je vroeger na twee uur spelen al vriendschap sloot, moet je het nu bijna per ongeluk tegen komen en dan nog mag je het pas vriendschap gaan noemen als je er heel veel tijd en energie in hebt gestoken. Vriendschap is beladen en ingewikkeld, vaak te ingewikkeld voor jou.Twee volwassen mensen, die elkaar eigenlijk niet kennen, vragen elkaar meestal niet zomaar op de koffie, tenzij daar een specifiek doel achter schuil gaat. Dat is juist wat je niet wilt want jouw gevoel is onschuldig en eigenlijk heel puur. Je hebt geen dubbele agenda of achterliggend doelx85jouw gevoel is je enige doel. Helaas zijn de meeste mensen veel te druk met carrixe8re, kinderen of hun ratio om zich te laten gaan in puur gevoel van verbondenheid en je voelt je regelmatig eenzaam en onbegrepen in je gevoel.

Jouw gevoelswereld is heel mooi maar heftig, impulsief en overheersend en daar kun je niets aan doen want jij hebt ADD!

In jouw hoofd komen stofjes vrij in compleet verkeerde verhoudingen waardoor een simpele klik net zo sterk kan voelen als een verliefdheid. En leg dan maar eens uit dat het geen verliefdheid is!! Je gevoel gaat om het minste of geringst op hol en al weet je het goed te verbergen, bij jou is eigenlijk alles groots en meeslepend!! Je hoofd en je hart is een voortdurende tornado. Je bent impulsief, ongeduldig en als jij ergens echt je licht op schijnt is het geen zwakke lantaarn maar een laserstraal! Je houdt niet van de gulden middenweg, daar kun je simpelweg niet mee omgaan. Jij blijft stil staan (en dat kost vreselijk veel moeite) of gaat vol gas (en dat is wat jij het liefst doet). Je blijft aan wal of gooit jezelf in de waterval naar beneden. De batterijen moeten eerst half leeg raken, voordat jouw laserstraal een sfeervol lantaarnlicht wordt, als degene in jouw lichtstaal dan nog niet hard is weggerend. Loslaten is niet jouw sterkste kant en het lot is niet je vriend want het lot is jou veel te traag!

Je bent eigenlijk een klein kind in grote mensen kleren en diep van binnen snap je helemaal niet waarom je niet gewoon op die meid af kunt stappen om te vragen of je woensdagmiddag mag komen spelen. Wanneer, en vooral waarom, is sociale omgang zo ingewikkeld geworden?

Wat dat betreft maak je veel sneller en makkelijker contact met kinderen, die al die ingewikkelde sociale regels nog heerlijk aan hun laars lappen en gewoon niet moeilijk doen. Die willen elke dag wel met je spelen, houden je handje vast als ze warmte zoeken en niemand die daar wat vreemds achter zoekt. Jij bent letterlijk gevoelsmatig in die leeftijd blijven hangen!

Hoe maak je al die leuke meiden in je leven duidelijk dat je alleen maar simpelweg wilt spelen zonder al die gecompliceerde interpretaties, die volwassenen daar vaak veel te snel bij hebben?

Hoe maak je als volwassenen, lesbische meid met add, vriendschap in je leven zonder veel te snel te gaan of de compleet verkeerde indruk te wekken?

Je bent al 32 en snapt er nog steeds geen zak van. Zul je het ooit leren..of ben jij gewoon een hopeloos geval?

Echt, het stelde helemaal niets voor. Nog geen minuut duurde het en toen was het verdwenen. Maar soms blijft 1 indrukwekkende minuut langer hangen dan een hele maand werken of een heel jaar school.

Ik liep, zoals elke avond, nietsvermoedend de hond uit te laten. Het was zondagavond, half 12 alweer en dus was het stil op straat. Er stond nauwelijks wind waardoor ik de zee duidelijk hoorde. In de verte hoorde ik de vrachtwagens, die dag en nacht doorgaan om het strand breder en dus veiliger te maken. Het was vrij helder en dus pikkedonker, op een paar sterren en de felle bouwlampen van de strandwerkers na.

Ik was op weg naar het fietspad op de dijk, waar ik de hond altijd even laat rennen. Het is er donker en erg stil en menig mens zou me voor gek verklaren dat ik daar in mijn eentje x92s avonds laat wandel. Ik ben echter zelden angstig, want ik heb mijn stoere hond bij me en hoe soft en homofielig hij thuis ook mag wezen, als ik x92s avonds met hem buiten loop heeft hij zijn oren gespitst en gromt hij naar iedereen die te dichtbij durft te komen.

Ik loop graag in het donker over die dijk want het geeft mij de perfecte rust om de dag nog eens goed te overdenken en af te sluiten.

Op deze zondagavond leek te hele wereld al te slapen. Er waren geen autox92s te bekennen en de meeste huizen waren al donker. Zelfs de stoere 18+ jongeren van het dorp lagen denk ik al op bed, in voorbereiding op een nieuwe school- of werkweek. Enkele honderden meters voor mij liep een late wandelaar met hond, net als ik. Verder was het stil en uitgestorven.

Ik was bijna bij de dijk toen ik ineens de schreeuw hoorde. x91Krijsx92 is eigenlijk nog een veel beter woord. De hond ging spontaan stil staan en spitste zijn oren om goed te kunnen luisteren. Ik dacht even dat het twee vogels waren, die ruzie maakten, want het leek een beetje op het geluid van vechtende kraaien. Al snel werd me echter duidelijk dat het een mensenschreeuw was, die vanuit de duinen zijn weg vond naar de bewoonde wereld. Het klonk als een mannenstem, van het nog niet volwassen soort. Het is moeilijk om een leeftijd te schatten aan de hand van iemands schreeuw, maar ik zou zeggen dat het de schreeuw van een 16 of 17 jarige was.

Het geluid kroop tot diep in mijn oren en de haren in mijn nek krulden om. 5 of 6 keer klonk het verschrikkelijke geluid, wat ik eigenlijk alleen ken uit horrorfilms, die ik vroeger nog wel eens keek. Na een korte pauze hoorde ik de schreeuw nog 3 of 4 keer. Daarna werd het doodstil. Het was geen gewone schreeuw, van een paar dronken pubers, na het stappen. Het klonk serieus alsof iemand voor zijn leven krijste.

Voor het eerst sinds ik in dit kleine dorpje woon, werd ik serieus bang op straat. Ik heb de dijk gelaten voor wat hij was en ben dwars door de woonwijken terug naar huis gewandeld.

Ik kon me niets anders voorstellen dan een vreselijk tafereel, waarvan ik helaas direct details zag in mijn hoofd. Ik zag voor me hoe iemand in de duinen achterna gezeten werd door een psychopaat met een groot slagersmes, hoe hij rende voor zijn leven, struikelde en zijn hele leven aan zich voorbij zag gaan. Hoe hij ingehaald werd en uiteindelijk bloedend in elkaar zakte.

Angstig kroop ik thuis in bed en ik lag zeker een uur wakker, met een oor luisterend naar geluiden van buiten. Het was alsof ik net wakker geschrokken was uit een hele heftige, realistische nachtmerrie. Ik probeerde de hele situatie te relativeren en probeerde om mezelf, en mijn belachelijke horrorfantasie, te lachen maar ik kon het niet naast me neerleggen.

Al twee dagen zit die schreeuw nu in mijn hoofd en hij wil er maar niet uit. Ik heb kranten doorgezocht, op zoek naar verklaringen (die ik niet gevonden heb). En voorlopig vind je mij niet meer op die dijk, x92s avonds laat.

Maar waarom? Wat is er met mij aan de hand, dat ik dit niet los kan laten? Uit helemaal niets blijkt dat het zo vreselijk was als mijn gevoel me doet vermoeden.

Waarschijnlijk was het wel degelijk gewoon een 17 jarige puber die een geintje uithaalde of zijn beste acteertalent tentoonstelde aan vrienden. Waarschijnlijk kwam het geluid niet eens uit de duinen, maar uit het dorp wat in de duinen ligt en als het al zo serieus en ernstig was geweest, hadden buurtbewoners van dat dorp vast wel iets gezien. Als er werkelijk een bloederig tafereel had plaatsgevonden in de duinen, was de plek des onheil allang gevonden en had ik dat allang gelezen of gehoord.

Het beeld wat ik in mijn hoofd heb is waarschijnlijk een belachelijk, opgeblazen waanbeeld waar ieder ander nog geen kwartier over na zou denken.

Toch krijg ik nog rillingen, als ik denk aan het gekrijs. Ik kijk al jaren geen horrorfilms meer en ik ben geen angsthaas die overal monsters in ziet. En dus vraag ik me daarom of er werkelijk iets gebeurt is en zo ja, wat dan.

Helaas zal ik het waarschijnlijk nooit weten en zal er zich op die zondagavond, in mijn hoofd, voor altijd een gruwelijke nachtmerrie hebben afgespeeld, in de duinen van Monster.

De ene helft van Nederland heeft het kostuum weer afgestoft voor carnaval, de andere helft is het land uitgevlucht richting skiparadijs en ik ben eigenlijk heel blij dat ik gewoon thuis mag blijven.

Carnaval zou dan misschien in mijn bloed moeten zitten, het is een van de weinige dingen die ik absoluut niet mis van Brabant. Dagenlang polonaises op muziek waar ik serieus chagrijnig van wordt, terwijl het toch gemaakt wordt om de mensen vrolijk te maken, elke dag zweten, zuipen en kotsen in dezelfde outfit en dat een lang weekend. Ik begrijp de zin en lol er gewoon echt niet van. Ik snap al die Brabanders, die op skivakantie gaan, best wel.

Al jarenlang probeert mijn vriendin me over te halen ook mee te gaan skixebn en al jarenlang roep ik: x91nee, ik weet inderdaad niet wat ik misx85dus mis ik het ook niet!x92

Ik begrijp heus wel dat het prachtig mooi is hoor, zox92n dik besneeuwde piste met mooie, romantische, houten chaletjes in het dal. Ik zou er best eens met mijn fotocamera doorheen willen wandelen, maar om nou gelijk een week te blijven, een complete ski-outfit inclusief skipas en beginnerslessen te nemen..no thanks. George Micheal maakte dan wel zox92n overdreven zoetsappige, romantische videoclip in en rond zox92n houten chalet..gevolg is wel dat die videoclip is blijven hangen en een ideaalbeeld in mijn hoofd heeft vastgezet. Alles wat ook maar iets minder romantisch is aan het hele ski-gebeuren zal mij teleurstellen. Thanx a lot George!

Ik geloof best dat skixebn leuk is hoor, als je eenmaal weet hoe je om moet gaan met die latten. Ik snap ook dat het gezellig is als je met een groepje vrienden gaat en ik begrijp ook wel de romantiek ervan. Wat ik niet snap is het hele aprxe8s-ski idee. Ik hou niet van carnaval, zuipen en meezingen op x91ik heb een toeter op mijn waterskoeterx92, dus leg mij eens serieus uit waarom ik aprxe8s-ski dan wel leuk zou vinden? Als je de hele dag druk aan het skixebn bent geweest, heb je toch de energie niet meer om x92s avonds nog te gaan lallen aan de bar, of romantisch met je liefje in de sneeuw te rollenbollen. Volgens mij wil ik dan alleen nog maar een flinke bord pakkenkoeken en een elektrische deken, of ben ik dan echt oud aan het worden? Dan zeg je misschien: x91ja maar met een drankje erbij gaat het bestx92, nou sorry, maar je wilt toch niet dat ik de dag erna dan weer jolig, inclusief kater op diezelfde piste kom? Trust me mensen, het is al gevaarlijk als ik zonder kater de piste op ga!

Ik vind een dik pak sneeuw geweldig, als ik de eerste ben die er doorheen wandel en als ik zelf mag bepalen of ik erin wil blijven, of snel weer naar de warme chocomel wil. Natuurlijk, ook op vakantie dwingt niemand me om uuuuuuren in de sneeuw te vertoeven, maar ik ga niet op ski-vakantie om vervolgens maar een half uur per dag in de sneeuw door te brengen. En je kunt mij vijftig keer vertellen dat het op wintersport helemaal niet koud is in de sneeuw, ik geloof je niet, want waarom moet je anders een speciale outfit aan die honderden eurox92s kost, als je het in bikini ook prima zou redden?

Ik ben niet superactief en/of sportief, ik hou niet van zweten of moe worden en als het winter en echt koud is verlang ik naar lentebloemen. En toch proberen mensen me wijs te maken dat ik skixebn zeker weten erg leuk zou vinden, als ik het eens echt zo proberen. Ik zou zeggen, blijf me vooral overtuigen met de geweldige verhalen hoor, maar mij krijg je pas mee als je belooft dat we in de zomer nog een keer gaan, desnoods op jouw kosten!

Dat ik soms nogal afwijkende filosofiexebn erop na houd is niets nieuws. Vooral ikzelf sta vaak met stomheid geslagen toe te kijken hoe mensen leven, denken en handelen. Je kunt echt niets doen zonder veroordeelt te worden. Al ben je nog zo lief, behulpzaam en grappig, er zijn altijd mensen die je niet mogen.

Al helpen alle Mohammedx92s ter wereld, de hele dag alleen maar oude vrouwtjes met oversteken, het blijven x91van die kutmarokkanenx92. Al fietst die buurman, die 140 kilo weegt, 50 kilometer per dag en eet hij alleen maar sla, hij blijft x91die vetzak die vast alleen maar tv kijkt.x92 Waar je ook gaat of staat, mensen hebben hun mening klaarliggen over je en heel vaak, maar dan bedoel ik ook echt heel vaak, lijkt het wel alsof iedereen het liefst zo negatief mogelijk is.

Als ik iemand vriendelijk toe lach ben ik niet gewoon aardig, nee velen vinden me dan een slijmbal. Als ik door iemands zwakke kanten heen prik ben ik niet gewoon positief ingesteld, nee dan ben ik naxefef. Als ik iemand een foute actie vergeef ben ik niet gewoon vergevingsgezind en zachtaardig, nee ik ben een sukkel die geen haar op haar tanden heeft en een assertiviteitstraining moet krijgen.

Ik word soms serieus gek van de verknipte, negatieve gedachten die mensen erop na houden.

Het is bekend dat addx92ers in veel opzichten nog denken als een kind en dat blijkt ook wel want kinderen maken in een uur drie keer ruzie en blijven beste maatjes. Ze veroordelen niet op huidskleur, carrixe8re of afkomst. Ze roddelen wel maar vergeten het eigenlijk direct ook weer en ze bepalen bij elk individu opnieuw of ze iemand mogen of nietx85sterker nog, ze bepalen bij elke ontmoeting opnieuw of ze iemand mogen of niet. Zo werkt het bij mij ook vaak.

We worden vrij, bevlogen en onbevooroordeeld geboren maar ergens draait dat hele gegeven 180 graden om en lijkt dat grotendeels te verdwijnen.

Mensen zeggen vaak zelfs letterlijk x91vertrouwen moet je winnenx92 en dan denk ik x91WAAAAROM??x92 Wat is er met dat blije kind gebeurt wat gewoon blindelings vertrouwen had in eigenlijk iedereen?

En dan kan je zeggen x91dat verandert door negatieve ervaringenx92, bull shit! Ik heb echt geen heilig kinderbestaan gehad, heb hele foute mensen leren kennen in mijn leven en heb negatieve ervaringen genoeg, maar ze wegen in geen enkel opzicht op tegen de mooie, fijne en goede ervaringen die ik heb! Het verandert niet door de ervaringen op zich, het veranderd door het feit dat de negatieve dingen altijd veel groter gemaakt worden dan de positieve. Het verandert door negatieve dingen die de media ons wijs maakt en door de persoonlijke angsten van volwassenen om ons heen. Als we eraan toegeven, en dat doen blijkbaar de meeste mensen, geloven we uiteindelijk vanzelf het negatieve en wantrouwen we het positieve.

Omdat ik zox92n (blijkbaar) uniekeling ben die anderen vaak nog wel gewoon op hun woord gelooft, vind jij mij naxefef en te goed van vertrouwen. Ik persoonlijk draai het liever om en vind jou verbitterd en wantrouwend.

x91Vriendschap is zeldzaamx92, is zox92n uitspraak waar ik erg verdrietig van word want vriendschap hoeft namelijk helemaal niet zeldzaam te zijn. Ware vriendschap ligt op elke hoek van de straat, als je er maar open voor staat, er vertrouwen in hebt en er niet oneindig hoge eisen aan stelt. Maar dat laatste vertelt niemand er ooit bij. Gewoon, simpelweg om elkaar geven is geen goede maatstaf meer voor echte vriendschap. Sterker nog, menig mens krijgt het spaans benauwd als een vriend tegen hem of haar zegt; x91ik hou van jex92. Stel je voor dat je gevoelens voor elkaar hardop uitspreekt, zonder schaamte!

Kinderen, die begrijpen ware vriendschap pas echt. Die sluiten ware vriendschap met het lieveheersbeestje in de vensterbank. Dat het beestje niet praat en na vijf minuten wegvliegt om nooit meer terug te komen doet er niet toe. Het gaat om de kwaliteit, niet om de kwantiteit. Het is een levend wezentje, wat hen niets misdaan heeft en dus is het een vriend! Itx92s so simple!!

x91Respect moet je verdienenx92x85x85 of erger nogx85.afdwingen!?

Sorry hoor, leef ik nou echt in de middeleeuwen of is respect van oorsprong een basisvorm van omgaan met elkaar? Ik dacht serieus altijd dat respect de bodem was van elk contact en dat je juist moeite zou moeten doen om verminder respect te crexebren.

Ooit zei iemand tegen mij: x91respect is een woord wat zijn betekenis heeft verloren. Jongeren zeggen tegenwoordig x91respectx92 tegen elkaar bij wijze van groet en de betekenis van het woord respect zoals wij dat vroeger geleerd hebben bestaat niet meer.x92 Ik kan er bijna wel om huilen maar diegene had gelijk!

Ik vraag me soms gewoon echt serieus af waarom iedereen altijd van het negatieve uit gaat en we moeten werken en vechten voor het positieve. Waarom zijn wij mensen zo geworden, terwijl het zoveel mooier, makkelijker en fijner is om het omgekeerd te doen? Waarom is het tegenwoordig bijna okxe9 om elkaar voor rotte vis uit te maken, maar ben je zweverig als je praat over liefde en warmte?

Misschien loop ik achter, ben ik gewoon dom of heb ik iets gemist, maar ik snap het vaak gewoon simpelweg niet.